.DV Bestandsextensie

De HD Digital VCR Association ontwikkelde de DV-indeling in 1994, waarna Sony, Panasonic en JVC een consortium van videofabrikanten aanvoerden dat de indeling een jaar later lanceerde. Het doel was de overstap van analoge naar digitale gegevens te maken, met een hogere videoresolutie en verbeterde audiokwaliteit.

Populariteit en neergang

Amateurs en professionals gebruikten de DV-videobandindeling in de jaren 90 en 2000 op grote schaal. Door ontwikkelingen in cameratechnologie waarbij geheugenkaarten, solid-state drives voor video-opslag en geavanceerdere videobestandsindelingen de voorkeur kregen, nam het gebruik van DV-banden in de jaren 2010 echter snel af. Daarnaast konden magnetische banden de toenemende videoresoluties en bitsnelheden niet bijhouden.

DV-indeling

DV-camera's nemen videogegevens die met de DV-codec zijn gecomprimeerd en ongecomprimeerde audiogegevens (4 sporen, 12-bit, 32 kHz of 2 sporen, 16-bit, 48 kHz) op magnetische band op in DV-cassettes. Wanneer je video via FireWire van een camera naar een computer overdraagt, kan de computer de gegevens in verschillende DV-bestandsindelingen opslaan. Voorbeelden zijn:

• DV-DIF - De onbewerkte vorm van DV, niet verpakt in een container, en opgeslagen als DV- of .DIF-bestanden.
• QuickTime-DV - Verpakt in de QuickTime-container, voornamelijk gebruikt op Macs.
• DV-AVI - Verpakt in de Audio Video Interleave-container (.AVI), voornamelijk gebruikt op Windows-computers. Er zijn twee typen: Type-1 (slaat geïnterleavede gegevens op als één stream) en Type-2 (splitst geïnterleavede gegevens op in volledig afzonderlijke video- en audiostreams).
• MXF-DV - Verpakt in de Material Exchange Format-container (.MXF).

OPMERKING: Als een DV-bestand video bevat die is opgeslagen in een programmaspecifieke indeling, kunnen programma's die DV-bestanden ondersteunen maar niet de programmaspecifieke indeling het bestand waarschijnlijk niet openen.